Wat een heerlijke tropendag! Vanochtend al ging er een lampje branden, want mijn modem sloeg op tilt. Geen internet!
Om negen uur zag ik een man in de telefoonmast hangen. Nou ja, hij stond op zijn ladder. Een fraai uitklapbaar model - die ladder - met een rond ijzer
dat precies om de paal past, als bovenste tree. Om tien uur werd ik gebeld. Mevrouw is uw nummer 8645250?
Nee, dat is niet mijn nummer.
Maar ik bel u nu wel op dat nummer.
Het is echt niet mijn nummer. Kunt u mij mijn eigen nummer teruggeven?
Ja, dat kost wel tijd, mevrouw.
Hoezo? U hebt mijn telefoon in een oogwenk op een ander nummer gezet, dat kunt u toch zo weer veranderen?
Geen antwoord. De telefoonpaalman is inmiddels vertrokken. Zijn ladder staat er nog.
In de middag komen twee mannen de ladder halen.
Mijn telefoon geeft nog steeds niet meer dan geruis en internet is een vaag begrip geworden. Het modem knippert, maar niet met alle lampjes op een
rij, zoals het hoort.
Aan het eind van de middag is mijn telefoonpaalmeneer terug. Hij heeft gelukkig nog een ladder. Hij klapt het ding uit en beklimt de paal. Hij hangt een doosje aan een draad , het piept luid, en daalt weer af. Wanneer hij halverwege is, valt het doosje op de grond. Weer de ladder op! Dan er weer af, om even later de ladder te beklimmen met twee andere doosjes.
Een enorme 20-wieler, die een hijskraan vervoert, probeert zich langs de wagen van de telefoonman te wurmen. Een flink deel van het groenm aan de kant van de weg wordt platgereden. Ik sta met mijn telefoon in de hand, wachtend op een belletje.
Ja, mevrouw, het is in orde.
Dank u, en mijn internet?
Daarvoor moet ik de helpdesk bellen. Het centrale nummer laat me wachten, all our operators.... muziek!
Bon tardi, mevrouw, nee, uw aansluiting staat op 8645250.
Dat is niet mijn nummer.
Maar hier staat dat het uw nummer is.
Het is niet mijn nummer.
Wacht, laat me bellen. Ik bel u op.
Natuurlijk zwijgt mijn telefoon, ik heb immers niet 8645250, en mijn eigen nummer kent de helpdesk even niet.
Nogmaals langs de centrale, de bezette operators en de muziek.
U moet wel de telefoon opnemen, zegt de meneer. Ik ging u toch bellen?
Sorry, u hebt mij niet gebeld.
Ik heb u gebeld.
Op het verkeerde nummer.
Wacht, laat me even kijken.
Enfin, terwijl ik van de helpdesk de verzekering krijg dat de internetverbinding op mijn eigen nummer gezet zal worden en dat vanavond echt alles in orde zal zijn, zwaai ik naar de vertrekkende telefoonpaalman. Hij wijst naar het gras. Met kracht spuit er water over het asfalt.
Ik bel aqualectra. Ja, naast landhuis San Sebastian, aan de weg tussen Willibrordus en Soto.

Het is bijna donker, twee mannen staan over het hek geleund. Ze kijken naar de stapel blokkies die over is van de bouw van een porch langszij mijn huisje. Ik zwaai. De heren hebben het lek in de waterleiding gerepareerd en zijn op zoek naar stenen om de leiding te beschermen tegen de zware druk van passerende autobanden. Bij de buurman vinden ze een aantal blokkies, die daar een gat in zijn oprit vullen. Ze nemen alle stenen mee en leggen ze naast de gerepareerde leiding.
De buurman zal het wel voelen wanneer hij thuiskomt.